از نوشتنِ یادداشت زیر یک سالی می گذرد. در آن روزهای پر هیاهوی معاونتِ دانشگاه، چند نشریه قرار بود اقدام به در آوردن پرونده ای درباره ی اوضاع بکنند و این مختصر نیز در بین شان باشد. که نه آن ها در آمدند و نه پرونده ای شکل گرفت. این یادداشت هم که چندباری بازنویسی و اصلاح شده بود تاریخِ مصرفش گذشت و ماند روی دسکتاپ. نسخه ی زیر، اولین، تندترین و سراسیمه ترین نسخه ی یادداشت است. ویژگی xadهای هر جمعیت و

سرمقاله ی شماره ی چهارم سی و پنج میلی متری/ کانون فیلم و عکس دانشگاه شیراز/ دی و بهمن 1395 بلندxadپروازیxadهای ما را جدی بگیرید! قرار بر این نبود که سرمقاله را من بنویسم. شد و لاجرم میxadنویسم. در فرصتی کوتاه با نکاتی قابلِ ذکر که فی البداهه در یادم است: هر شماره از این مجلد فرصتی برای بهتر شدن است. هر شماره برای ما تمرینی است برای شماره xadی بعد چنانxadکه هر آنxadچه عملا به عنوانِ کار فرهنگی و با پیشوند